Έφυγε ο Λάκωνας Υπαίθριος Κινηματογραφιστής Ντίνος Αϊβαλιώτης.

Μάλλον περίμενε το φθινόπωρο ο Ντινος Αίβαλιώτης  να μαζέψει τα κινηματογραφικά σεντόνια του από τα χωριά της Μάνης , να βάλει την μηχανή του στο φορτηγάκι του , να μείνει ήσυχος ότι και φέτος έκανε το χρέος του στους απανταχού θεατές του και να ξεκινήσει για το μακρινό τελευταίο του ταξίδι .
Ο τελευταίος πλανόδιος κινηματογραφιστης έφυγε.. Για την μνήμη του , του χρόνου το καλοκαίρι θα είμαστε εκεί στα δικά του μονοπάτια που τόσο θα λείψει και θα υψώσουμε τα κινηματογραφικά μας πανια , για να μας δει από τον ουρανό και να δει ότι συνεχίζουμε το πλανόδιο υπερήφανο του ταξίδι , κόντρα σε όλους ! Γιατί η κυριότερη ανταμοιβή είναι το χαμόγελο αυτών που φεύγουν όταν ανάψουν τα φώτα και αυτό ο Ντίνος το ήξερε !
Καλό ταξίδι …!”
Ένας πολύ γλυκός και όμορφος αποχαιρετισμός και μια υπόσχεση όπως του άξιζε, από τον Giorgos Kazianis

Ο Ντίνος ήταν ιδιοκτήτης της “Κινηματογραφικές Προβολές Αρεθούσα” και έλεγε πάντα: Πολιτισμός είναι να πηγαίνεις τον Κινηματογράφο εκεί που δεν υπάρχει…
Αυτή την παρακαταθήκη να κρατήσουμε για την αιώνια παρουσία του.
Θερμά Συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Ένα από τα τελευταία του κείμενα
“Στη ζωή υπάρχουν δύο τινά: ή στραβός ειν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε, όπως λέει και ο παππούς μου. Ακόμα δεν έχω καταλάβει, για να είμαι ειλικρινής. Τελικά η ζωή είναι από μόνη της περίπλοκη; Ή εμείς είμαστε οι μυστήριοι της ιστορίας; Γιατί αναγκαστικά ένα από τα δύο θα ισχύει. Μάλλον το δεύτερο.
Μας αρέσει η βροχή, αλλά κρατάμε ομπρέλες. Το χειμώνα ψάχνουμε τον ήλιο, αλλά το καλοκαίρι παραπονιόμαστε για τη ζέστη. Θεωρητικά λέμε ότι η υγεία, η αγάπη, η φιλία, η οικογένεια είναι ό,τι μπορεί κανείς να ζητήσει απ’ τη ζωή. Αλλά στην πράξη δε σταματάμε εκεί. Πάντα θέλουμε περισσότερα. Και η ειρωνεία; Τα εκτιμούμε μόνο όταν τα στερούμαστε προσωρινά ή τα χάνουμε οριστικά. Η αλήθεια είναι ότι δε θα ξέραμε πώς είναι το φως, αν δεν υπήρχε το σκοτάδι. Αντίστοιχα, μόνο μέσα στα δύσκολα συνειδητοποιούμε πόση αξία έχουν οι καλές στιγμές.
.Το σενάριο μιας ασθένειας μας φαίνεται κάτι αόριστο και μακρινό. Μέχρι να χτυπήσει την πόρτα μας ή κάποιου που αγαπάμε. Και όχι πως υπάρχει διαφορά. Αυτός που αγαπά νιώθει τον άλλο αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του. Πονάς εσύ, θα πονά και αυτός. Πονά αυτός; Ίσως ο πόνος σου να είναι μεγαλύτερος και απ’ τον δικό του. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το να ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Όσο κι αν το θέλεις, όσο κι αν προσπαθήσεις.
Να είσαι έτοιμος. Θα περάσεις δύσκολες μέρες και ακόμα πιο δύσκολα βράδια. Θα φτάσεις στα όριά σου. Θα τα ξεπεράσεις και θα βρεις καινούρια για χάρη του ανθρώπου σου που υποφέρει. Θα έρθουν στιγμές που θα σου κόψουν τα πόδια. Ο φόβος και ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός, εσύ όμως θα τους κάνεις σύμμαχο. Μόνο έτσι θα βγείτε απ’ αυτή τη διαδικασία ζωντανοί. Και ακόμα περισσότερο, πιο δυνατοί. Όμως σε καμία περίπτωση μην παραιτηθείς. Αυτές τις στιγμές οι δυνάμεις και οι αντοχές σου είναι και δικές του.
Να απλώνεις το χέρι σου και όσες φορές κι αν έπεσε, να τον σηκώνεις πάλι απ’ την αρχή. Γιατί το ίδιο θα έκανε κι εκείνος για ’σενα. Μπορεί η θεραπεία να μην είναι στο χέρι σου. Η ανακούφιση όμως είναι σίγουρα. Χαμόγελο· ίσως το καλύτερο φάρμακο που έχει ανακαλυφθεί. Είναι ένα παυσίπονο όχι για τον σωματικό πόνο-άλλωστε οι γιατροί έχουν φροντίσει γι΄ αυτά. Για τον άλλον το πόνο, τον μεγαλύτερο: της ψυχής. Γιατί σώμα και ψυχή είναι αλληλένδετα. Όταν νοσεί το ένα συμπαρασύρει και το άλλο.
Πρέπει να είσαι εκεί μέχρι ο άλλος να μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια του. Με τα δικά σου πόδια θα πάει παρακάτω. Μέσα από τα δικά σου μάτια θα ξαναδεί τον κόσμο με ελπίδα καθ αισιοδοξία. Μη θεωρήσεις ποτέ δεδομένη την υγεία. Γιατί τα δεδομένα αλλάζουν γρήγορα σε ζητούμενα. Να είσαι ευγνώμων που όταν ξυπνάς το πρωί μπορείς να δεις τη θέα από το παράθυρό σου. Ακόμα και αν είναι κεραίες και ταράτσες. Γιατί άλλοι είτε δεν μπορούν να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι, είτε δεν μπορούν καν να τη δουν. Και θυμήσου: όποιος έχει υγεία, έχει ελπίδα. Και η ελπίδα είναι τα πάντα.”