Λαϊκά Δικαστήρια στην Σπάρτη μετά την ήττα από Λεβάντε…

Από την στιγμή της λήξης του παιχνιδιού της Σπάρτης και την ήττα μέσα στο Λεβάντε έχουν στηθεί για τα καλά Λαϊκά Δικαστήρια και είναι το κεντρικό θέμα συζήτησης και χθες και σήμερα στην ποδοσφαιρική πιάτσα..

Οι φίλαθλοι πέρα απο στεναχωρημένοι είναι πιο πολύ εξαγριωμένοι με το σύνολο και την ήττα στην Ζάκυνθο από την ήδη πεσμένη ομάδα των νυχτερίδων.

Ακούστηκαν και ακούγονται πολλά και άλλα τόσα στο πως έφτασε η Σπάρτη να χάσει την Κυριακή.

Το κλίμα είναι πολύ βαρύ οχι τόσο για μια ήττα όπως έχουμε ξανά πει αλλά για την ήττα από μια ομάδα που δεν κυνηγάει βαθμούς και σωτηρία πάρα μόνο την τιμή της.

Και όπως είδαμε όλοι χθες η τιμή των παικτών του Λεβάντε ήταν εκείνη που νίκησε την άφαντη ομάδα της Σπάρτης.

Απο χθες γελάει μαζί μας όλη η ποδοσφαιρική κοινωνία.

Ο Σωτήρης Αντωνίου ανέλαβε την ευθύνη της ήττα αλλά αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γαληνέψει το πνεύμα των φιλάθλων. Η ομάδα δεν έπαιξε για να νικήσει. Η χθεσινή ομάδα δεν είναι η Σπάρτη που ξέραμε. Δεν είμαστε σύμφωνοι της απομάκρυνσης του προπονητή και η παραίτηση που έδωσε προς την Διοίκηση για εμάς δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή.

Ξέρουμε καλά πως οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες αλλά η ήττα μόνον έναν. Στην Σπάρτη όμως και μάλιστα στην χθεσινή Σπάρτη η ήττα είναι συλλογική και οι πατεράδες ήταν όλοι.

Απο την αρχή μέχρι το τέλος.

Ο προπονητής να βάλει τα πράγματα σε ηρεμία, οι άνθρωποι δίπλα του επίσης και οι παίκτες να σκεφτούν πως όταν αγωνίζονται φέρουν μαζί τους την χαρά και την λύπη μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ακούστηκε επίσης πως πρέπει να πέσουν κεφάλια. Γνώμη μας είναι πως τα κεφάλια πρέπει να μπουν μέσα (προς το παρόν) και να προσέξουν απο εδω και στο εξής. Ούτε μια ακόμα γκέλα.

Εμείς είμαστε… όλοι εμείς που χαιρόμαστε αλλά και λυπόμαστε με την ομάδα… για την ομάδα.

Τα κεφάλια μέσα… χαμηλοί τόνοι να βρεθεί τι έφταιξε για το χθεσινό ρεντίκολο και να πάμε πάρουμε τα επόμενα ματς.

Οι στόχοι δεν χάθηκαν αλλά χάθηκε μια δυνατή εμπιστοσύνη από τους φιλάθλους προς όλους και για να χτιστεί θέλει και πάλι πολύ αγώνα.

Αυτά…

Γιάννης Παυλάκος