Μαργαρίτα Σπυριδάκου “Συλλαλητήριο για την Μακεδονία – Παρίσταμαι Υπέρ”

Της Μαραγαρίτας Σπυριδάκου 

Κατά τον εθνικό μας ποιητή, Διονύσιο Σολωμό « Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό. ».

Εντός αυτής της σύντομης όσο και περιεκτικής φράσης αποτυπώνεται η διορατικότητα του Σολωμού. Ο άοκνος αυτός εργάτης της παλιγγενεσίας του νεοελληνικού έθνους κατόρθωσε με πηγαία λακωνικότητα να συλλάβει και να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές Ελλήνων το στοιχείο της αλήθειας, τον μπούσουλα εκείνον βάσει του οποίου το έθνος οφείλει να πορεύεται αν θέλει να διασφαλίσει την ζωτικότητα και επιβίωση του.

Σε μια εθνικά κρίσιμη εποχή, η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί και όχι να αντιπαρέλθει τα αχαρτογράφητα νερά στα οποία την οδηγεί η επερχόμενη κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, μιας συνθήκης κατά γενική ομολογία κίβδηλης, αντιφατικής και ασαφούς. Το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών ου μόνον επιλύει το φλέγον ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κράτους της ΠΓΔΜ, αλλά αντιθέτως παραχωρεί και αναγνωρίζει αδιαμαρτύρητα μακεδονική ιθαγένεια και γλώσσα ανοίγοντας την κερκόπορτα μελλοντικών αλυτρωτικών αξιώσεων του κράτους των Σκοπίων έναντι της Ελλάδας, Γας Ομφαλός της οποίας είναι η Μακεδονία μας.

Το συλλαλητήριο της Κυριακής, το πάνδημο κάλεσμα της Επιτροπής Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι κάτι περισσότερο από μια απλή συγκέντρωση διαμαρτυρίας, από μια φιέστα εναντίωσης στην αμφισβήτηση της μοναδικότητας της Μακεδονίας ως αδιάσπαστο κομμάτι της Ελλάδας. Το ειρηνικό κάλεσμα συμμετοχής στην πανεθνική συγκέντρωση της Κυριακής είναι η ύστατη ευκαιρία, η τελική αναμέτρηση κάθε εχέφρονος και εμφορούμενου από αγνή πατριωτική ανησυχία Έλληνα με την συνείδηση του, η στιγμή εκείνη στην οποία κάθε ελληνική ψυχή καλείται να αναμετρηθεί με τους φόβους της και να δώσει καίριο μήνυμα. Να ενώσει την φωνή της με τους Μακεδόνες αδερφούς μας και να καταστήσει σαφές στους κωφεύοντες πως στην ζυγαριά των εθνικών συμφερόντων η λαϊκή έκφραση και ετυμηγορία βαραίνει πολύ περισσότερο από μια πολιτικά αστήρικτή διαπραγμάτευση ενός ζητήματος που δημιουργεί εθνικά τετελεσμένα και θέτει εν αμφιβόλω κατακτήσεις αιώνων.

Στο συλλαλητήριο της 20^ης Ιανουαρίου 2019 παρίσταμαι υπέρ:

Ως απλή πολίτης γεμάτη ανησυχία για το εθνικό λαβύρινθο στον οποίο εισάγεται μελετημένα η Ελλάδα δίχως να γνωρίζει την κατάσταση η οποία επίκειται σε ενδεχόμενη κύρωση μιας Συμφωνίας αντιφατικής και υποχωρητικής όπως αυτής των Πρεσπών.

Ως ενεργό μέλος της ελληνικής κοινωνίας, ενός συνόλου που μουδιασμένο παρακολουθεί μια κυβέρνηση σε προφανή δυσαναλογία προς το λαϊκό αίσθημα να διαπραγματεύεται το όνομα της Μακεδονίας, γράφοντας εις τα παλαιότερα των υποδημάτων της το 70% και πλέον του λαού που δίχως περιστροφές εναντιώνεται σε οιαδήποτε παραχώρηση και κατοχύρωση της ονομασίας υπέρ του κράτους των Σκοπίων

Ως σκεπτόμενος άνθρωπος που κουράστηκε να παρατηρεί εκ του μακρόθεν την Ελλάδα να βάλλεται πανταχόθεν και να εξελίσσεται με γεωμετρική πρόοδο στον καρπαζοεισπράκτορα των Βαλκανίων, σε ένα κράτος δουλικό και ανά πάσα στιγμή πρόθυμο να αποδεχτεί κάθε ανεδαφική αξίωση των γειτόνων μας, είτε των εξ ανατολών, είτε εν προκειμένω των βορείων.

Ως ελεύθερη επαγγελματίας που ζυμώθηκε με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς και αφουγκράζεται τους κινδύνους που διατρέχει η δυναμική της οικονομίας της περιφέρειας της Μακεδονίας. Εταιρείες κολοσσοί οι οποίες μεγαλούργησαν φέροντας υπερήφανα τον τίτλο της Μακεδονίας θα αναγκαστούν είτε να αλλάξουν ονομασία, είτε να την διατηρήσουν φλερτάροντας με τον κίνδυνο εμπορικής και οικονομικής κατάρρευσης την στιγμή που ανάλογες εταιρείες της ΠΓΔΜ θα μπορούν να φέρουν και αυτές την ονομασία της Μακεδονίας σαν εταιρικό τίτλο.

Ως υπερήφανη Λάκαινα, τέκνο του αγέρωχου ακρίτα της Πελοποννήσου ο οποίος την ώρα της ανάγκης, παρέδωσε στον αγώνα της απελευθέρωσης της Μακεδονίας, τον ανθό μίας γενιάς άξιων Λακώνων, ηρώων όπως ο Αντώνιος Βλαχάκης (Νάκης Λίτσας) και ο Νικόλαος Τσοτάκος (καπετάν Γέρμας) που ως νεομάρτυρες των ναμάτων του ελληνικού έθνους κείτονται εις τους αιώνες πλάι τους πατριάρχες του Μακεδονικού Αγώνα, τον Παύλο Μελά και τον Τέλλο Άγρα.

Ως μάνα που ζει με το εθνικό χρέος που κληρονόμησε από τους προγόνους της. Να παραδώσει στον γιό της μια ακέραιη και θωρακισμένη Ελλάδα και να του δώσει την ευχή να την φτάσει και να την ξεπεράσει.

Για όλους τους παραπάνω λόγους η παρουσία μας στο δεύτερο τη σειρά συλλαλητήριο, την συνέχεια της μεγαλειώδους ειρηνικής συγκέντρωσης της 4^ης Φεβρουαρίου 2018 είναι ζωτική. Στην ώρα του εθνικού καθήκοντος, στο μεταίχμιο μεταξύ μίας Ελλάδας πυροσβέστη των Βαλκανίων, πρωταγωνιστή των εξελίξεων της Χερσονήσου του Αίμου και εγγυητή της ασφάλειας και προόδου της περιοχής και μεταξύ μίας Ελλάδας, πρόθυμου διαπραγματευτή και ομοτράπεζου κάθε κακοπροαίρετου γείτονα ο οποίος επιβουλεύεται τις ελληνικές κατακτήσεις, επαγρυπνούμε και επιλέγουμε την πρώτη.

Την στιγμή της αναμέτρησης με τον ιστορικό μας παρελθόν, της αποτίμησης του παρόντος και της θέασης ενός μέλλοντος το οποίο υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει ζοφερό καλούμαστε να δράσουμε και να σώσουμε το καράβι της πατρίδας πριν τσακιστεί στα βράχια άλλης μίας εθνικής τραγωδίας.

Την ύστατη ώρα έχουμε χρέος να μην κριθούμε ανεπαρκείς, ελλιποβαρείς και άβουλοι. Η επαναδιαπραγμάτευση με την ΠΓΔΜ από μηδενική βάση για μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία αντί της προχειρότητας της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι το κυρίαρχο αίτημα και ζητούμενο.

Η Μαργαρίτα Γ. Σπυριδάκου είναι οδοντίατρος, Πρόεδρος της Δημ.Τ.Ο Μονεμβασίας της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος της περιφερειακής ενότητας Λακωνίας με τον συνδυασμό του Παναγιώτη Νίκα «Πρωτοβουλία για την Πελοπόννησο»