Ορισμός σχολικών μονάδων της Σπάρτης ως πειραματικών σχολείων

Με μεγάλη έκπληξη είδαμε τους βουλευτές της Ν.Δ. της περιοχής μας να σπεύδουν, αμφότεροι, στη Δ/νση Π.Ε. Λακωνίας για να «συνδράμουν» στην ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης για ίδρυση Πρότυπων και Πειραματικών σχολείων σε όλη τη χώρα.

Εντελώς αιφνιδιαστικά, χωρίς καν να εξετασθούν οι ενστάσεις των εκπαιδευτικών -όπως αυτές έχουν εκφραστεί μέσα από τις συλλογικές αποφάσεις τόσο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας όσο και του τοπικού Συλλόγου της Λακεδαίμονος- ο Δ/ντής Π.Ε. Λακωνίας προχώρησε, μονοπρόσωπα, σε ορισμό του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης και του 12ου Νηπιαγωγείου Σπάρτης ως Πειραματικών, χωρίς σύμφωνη απόφαση των συλλόγων διδασκόντων και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων των συγκεκριμένων σχολικών μονάδων.

Γιατί τέτοια σπουδή κύριοι, και κυρίως, γιατί τέτοια απαξίωση προς τους εκπαιδευτικούς που –χρόνια τώρα, τους τιμούσατε για τον ζήλο, την ευσυνειδησία και το υψηλό επίπεδο της προσφοράς τους– ξαφνικά τους «κρίνατε» ακατάλληλους; Είναι οι γονείς και κηδεμόνες ενημερωμένοι για το τι πρόκειται να επακολουθήσει, όπως π.χ. για την κατάργηση των γεωγραφικών ορίων των πειραματικών και την ανακατανομή των μαθητών σε όμορα σχολεία; Είναι ενημερωμένη η τοπική κοινωνία για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες (θετικές ή αρνητικές) του συγκεκριμένου εγχειρήματος;

Αν η αριστεία είναι ο λόγος τότε πώς μπορεί, στο όνομα της οποιασδήποτε αριστείας, να νομιμοποιούνται ο εξοστρακισμός εκπαιδευτικών, με την απώλεια των οργανικών θέσεων όσων υπηρετούν σε αυτά, και μαθητών από το σχολείο τους, καθώς θα επιλέγονται με κλήρωση; Αν, όμως, είναι μια επίφαση αυτής, τότε μήπως αποκλειστικός στόχος γίνεται η αποδυνάμωση του δημόσιου σχολείου ώστε να οδηγηθεί συνειδητά σε μαρασμό; Χωρίς διάλογο και κυρίως χωρίς τη συναίνεση όλων των εμπλεκομένων, κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι προς όφελος της κοινωνίας.

Ως Σύλλογος, καταγγέλλουμε κάθε μονομερή ενέργεια ειδικά όταν στρέφεται, τόσο απροκάλυπτα, κατά συναδέλφων εκπαιδευτικών και κατά του συμφέροντος του δημόσιου σχολείου. Επιβεβαιώνεται, δυστυχώς, για πολλοστή φορά, το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατικής αντίληψης που χαρακτηρίζει τόσο την κυβέρνηση όσο και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας καθώς, 2 χρόνια τώρα, «αποφασίζουν και διατάζουν» χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους κανέναν. Φαίνεται να τους τρομάζει ο διάλογος με την εκπαιδευτική κοινότητα γιατί τα επιχειρήματά τους ίσως αποδειχθούν αδύναμα και γίνουν εύκολα αντιληπτά από την κοινωνία.

Ασφαλώς και το ζήτημα της απώλειας των οργανικών θέσεων είναι σημαντικό όπως είναι για κάθε εργαζόμενο η διασφάλιση της εργασίας του. Όμως, αυθαίρετες προτάσεις για ίδρυση προσωποπαγών θέσεων για εκπαιδευτικούς, σε όμορα σχολεία, δε θα «χρυσώσουν το χάπι» της απώλειας εκατοντάδων οργανικών θέσεων, ούτε οι εκπαιδευτικοί θα αποδεχθούμε να δημιουργηθούν, καταχρηστικά, θέσεις με ονοματεπώνυμο! Θέσεις, που μετά την αποχώρηση του/της εκπαιδευτικού θα καταργούνται, οδηγώντας σε περαιτέρω αποψίλωση του δημόσιου σχολείου.

Σε μια περίοδο, που η κοινωνία δίνει τεράστια υγειονομική μάχη απέναντι στη μάστιγα του κορωνοϊού και οι εκπαιδευτικοί -χωρίς καμία βοήθεια από το Υπουργείο Παιδείας- στηρίζουν με όλα τα μέσα και με προσωπικό οικονομικό κόστος την εκπαιδευτική διαδικασία, η πολιτεία δε θα έπρεπε να στέκεται εχθρικά απέναντί τους (π.χ. νομοσχέδια για κάμερες στην τάξη, ηλεκτρονικές εκλογές, δοτά υπηρεσιακά συμβούλια, χωρίς μέτρα για ασφαλές άνοιγμα σχολείων, χωρίς προτεραιότητα στους εμβολιασμούς κ.ά.) με το να τους εξορίζει και από τα σχολεία που υπηρετούν για χρόνια!

Γι αυτό λοιπόν, μη μπαίνετε άδικα στον κόπο. Κανείς και καμιά εκπαιδευτικός μας δεν πρόκειται να αποδεχθεί να «περισσεύει» σε κάποιο σχολείο. Αν πραγματικά νοιάζεστε για το μέλλον του τόπου πάρτε πίσω «βιαστικές» αποφάσεις και απαιτήστε την ίδρυση νέων σύγχρονων Σχολείων και Πανεπιστημίων στελεχώνοντας τα με μόνιμο προσωπικό. Αυτό, δε θα ενίσχυε ουσιαστικά την εκπαίδευση και θα υπηρετούσε ξεκάθαρα την Παιδεία μας; Καταλαβαίνουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη της κυβέρνησης, που είναι εχθρική στην υποστήριξη κάθε δημόσιου αγαθού. Όμως, οι ανάγκες είναι ήδη τεράστιες.

Η μάχη που δίνουμε, ως εκπαιδευτικοί, είναι ουσιαστική γιατί δίνεται καθημερινά, στην πράξη, κάτω από αντίξοες συνθήκες και με αξιοπρέπεια, γι΄αυτό και την αγκαλιάζει η κοινωνία.

Αυτό, μπορείς να το πεις παράδειγμα Αριστείας!