Χαμόγελα…μπορούμε να βλέπουμε μόνο χαμόγελα; Γράφει η Γεωργία Τσιμπίδη

Χαμόγελα … μπορούμε να βλέπουμε μόνο χαμόγελα;

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από ανθρώπους που περπατούν στον δρόμο και δεν σκέφτονται ΠΩΣ; .. ΓΙΑΤΙ;…

Αδιαμφισβήτητα η ζωή μας έχει αλλάξει , αλλάξαμε και εμείς άλλωστε , γίναμε μέρος ενός συστήματος .. εμείς οι ίδιοι το αποτελούμε.

Ανέκαθεν παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου και προσπαθούσα να ψυχολογήσω τί είναι αυτό που σκέφτονται , γιατί περπατούν αλλά δεν βλέπουν… ΟΧΙ, ΟΧΙ δεν μιλούμε για ανθρώπους τυφλούς , μιλούμε για ανθρώπους χωρίς συναίσθημα.

Ξυπνάμε κουρασμένοι, βαριεστημένοι, πάμε στην δουλειά προεξοφλώντας την άσχημη μέρα που θα περάσουμε, τους «κακούς» συναδέλφους που θα συναντήσουμε, τον προϊστάμενο που για ακόμη μια φορά θα μας επιπλήξει απλά γιατί κάτι πρέπει να κάνει και αυτός.

Γυρνάμε στο σπίτι το οποίο μας φωνάζει από χιλιόμετρα μακριά «ΈΛΑ ΕΧΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ» και περιμένουμε πότε θα συναντηθούμε με το κρεβάτι μας γιατί έχει γίνει το μοναδικό μας αποκούμπι, ξεχνάμε παιδιά, συζύγους ξεχνάμε τα πάντα, το κρεβάτι μας έχει γίνει πλέον η «γωνίτσα» μας, εκείνη η γωνίτσα που κάποια χρόνια πριν είχαμε καθιερώσει σε ένα όμορφο παρεϊστικο καφέ με τους φίλους μας , ναι ναι εκείνους που τώρα πια αγνοούμε και την τύχη κάποιων. Πού είναι αυτοί οι φίλοι ;΄΄Έφυγαν ;Μήπως φύγαμε εμείς ;

ΟΧΙ δεν θα μιλήσω για πραγματικές φιλίες , για να αναπτύξουμε αυτό το θέμα πρέπει πρώτα να έχουμε φίλους.!

Και τα παιδιά μας και αυτά ακόμα δουλεύουν , μόνο που κάνουν λάθος δουλειά, ξυπνούν για να πάνε σε ένα σχολείο όπου δεν θα μάθουν τίποτα, ΟΧΙ δεν κατηγορώ τους εκπαιδευτικούς απλά και εκείνοι είναι άνθρωποι….. σαν και εμάς. Γυρνούν και επωμίζονται τα δικά μας προβλήματα , τους ανοίγουμε με «βία» το στόμα και τα ταΐζουμε με ότι χειρότερο έχουμε προηγουμένως λάβει και εμείς. Η αλυσίδα συνεχίζει να δημιουργείται οι κρίκοι σφραγίζουν όλο και περισσότερο και πάει λέγοντας.

ΖΟΜΠΙ, να ακριβώς αυτό έψαχνα για να μας παρομοιάσω. Δεν υπάρχει ψυχή, δεν υπάρχει συναίσθημα μόνο σώματα που παραπαίουν.

Είμαι 37 ετών και ο θεός μου χάρισε τρείς ψυχές , τρία παιδιά που με μεγάλο κόπο παλεύω αν μη τι άλλο να μείνουν «ζωντανά» να ζήσουν, ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ…..

ΟΧΙ δεν απαιτώ να σπουδάσουν στο Χάρβαρντ ούτε να γίνουν πυρηνικοί φυσικοί, ελπίζω όμως να γίνουν πρώτα απ’ όλα ΑΝΘΡΩΠΟΙ να μην ζήσουν σε έναν ιδανικό κόσμο αλλά σε σε έναν κόσμο ανθρώπινο. Οραματίζομαι να ξυπνούν με διάθεση για δημιουργία , να πηγαίνουν στην δουλειά τους και να αγκαλιάζουν τους συναδέλφους τους προς ένδειξη συμπάθειας , εκτίμησης , στην ερώτηση του «πως είσαι» να απαντούν ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ και να υπάρχει έστω μια δόση αλήθειας. Οραματίζομαι να γυρίζουν στο σπίτι τους και να έχουν έστω λίγες ποιοτικές ώρες μαζί με την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ … Μήπως πρέπει εμείς πρώτοι να τους δείξουμε τον δρόμο;;;;

Πρέπει κάποτε εκείνος ο κούκος να φέρει επιτέλους την άνοιξη ….

ΟΧΙ άλλα ουφ…

ΟΧΙ άλλη δυστυχία…

ΟΧΙ άλλη τρομοκρατία…

ΟΧΙ άλλη ….. Μισή ζωή…

Έχω τόσα πολλά ακόμα να γράψω , όμως θα κλείσω εδώ ελπίζοντας ότι το φως παραμένει ακόμα ανοιχτό γιατί αν σβήσει αυτό……

“Υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα … Παύλος Σιδηρόπουλος”

Γεωργία Τσιμπίδη