Καπονικολός “Ο καύσωνας να βάλει κανένα δράμι μυαλό στα κρανία όλων των πολύξερων”

Τα τηγάνια που χτίσαμε…

….θέλω να πιστεύω ότι τα 44ρια και τα 45ρια Κελσίου να έχουν βάλει κανένα δράμι μυαλό στα κρανία όλων αυτών των *ειδικων – πολυξερων -σφαιρικων * που έχουν γεμίσει τις πόλεις με αυτοκίνητα, ασφαλτοστρώσεις, τσιμεντοστρώσεις, πλακόστρωτα, γυαλί, σιδερικό, τα πλαστικά κεραμίδια, τα πλαστικά “γκαζόν” καταργώντας τον χλοοτάπητα και το πότισμα…., όλων των ειδών τα μονωτικά υλικά και τα καλντερίμια….

Μέσα σ’ αυτά τα πυρωμένα τηγάνια που κατασκεύαζαν επί χρόνια, ψήνονται τώρα οι ίδιοι αλλά και ο κοσμάκης που δεν χρωστάει τίποτε…. μηχανικοι αρχιτεκτονες που χαλασαν την ομορφια των διοροφων οικοδομων σε πολυοροφα εκτρωματα ,μπροστα στα συμφεροντα.

Ξέρουν όμως πολύ καλά να προβάλουν την “κλιματική αλλαγή” ως φταίχτρα για τα δεινά του πολίτη σε ώρες καύσωνα, ή σε πλημμύρας…. Όταν τους θυμίζεις ότι το πράσινο στην πόλη το θεωρούν πάντα “δεύτερο”…., ότι το πράσινο σώζει ζωές, ότι το πράσινο ρίχνει τις θερμοκρασίες 10 και 15 βαθμούς, ότι το πράσινο ανεβάζει την αξία των ακινήτων, και ότι το μαζικό πράσινο μπλεγμένο με το δομημένο περιβάλλον αλλάζει το μικροκλίμα προς το καλύτερο και προς το ανθρωπινότερο…, κωφεύουν ή προσποιούνται ότι γι’ αυτούς (στα λόγια…..) το πράσινο είναι προτεραιότητα….

Δεν είναι όμως προτεραιότητα γιατί το θεωρούν είδος “φτηνό”.., δεν αφήνει κέρδη όσο η δόμηση της γης, η εργολαβία και τα δομικά υλικά (τσιμέντο, σίδερο, άσφαλτος, τούβλο, πλαστικουριά και πλακόστρωση….), η μπουλντόζα και το σκάψιμο…

Οι Ελληνικές πόλεις δεν πρόκειται ποτέ να μοιάσουν τις Ευρωπαϊκές, τις νοικοκυρεμένες των πολιτισμένων χωρών του κόσμου, με την ποιότητα ζωής που θα συνεχίσουν να προσφέρουν να είναι δεύτερης και τρίτης τάξης σε εχθρικό και μίζερο περιβάλλον…, άσχετα από το επικοινωνιακό παραμύθι που θα είναι πάντα παρόν, ότι δήθεν “όλα βαίνουν καλώς” και “συνεχίζουμε τα έργα”….

Κάποιοι σοφοί να στρώσουν τον πισινό τους και να υπολογίσουν (σε χρήμα….) τις επιπτώσεις ενός παρατεταμένου καύσωνα σε μια πόλη “τηγάνι” από σκέτο τσιμέντο, από άσφαλτο και με χιλιάδες αυτοκίνητα που καταλαμβάνουν 40.000 στρέμματα αστικού χώρου… (….στρωμένα κυριολεκτικά με πυρωμένη “λαμαρίνα”…) , μετρώντας σπατάλη ενέργειας, αποχή και απώλεια ωρών εργασίας, ασθένειες, περίθαλψη και πτώση της οικονομικής δραστηριότητας…

Είναι μακρύς ο δρόμος για τα Κύθηρα, και φαίνεται ολοένα θα μακραίνει….ευγε σε ολους αυτους που προσπαθουν να βαλουν το πρασινο στην ζωη μας και θα το καταφερουμε.

( Aπό τον τοίχο του Σταμάτη Σεκλιζιώτη/ Stamatis Sekliziotis )