Wom αΝ…Μια μοναδική χοροθεατρική παράσταση στη Σπάρτη – Συνέντευξη Τριαντάφυλλης Μουζάκη

Η Τριαντάφυλλη Μουζάκη και η Πελαγία Τσακαλίδου, ηθοποιός και χορεύτρια αντίστοιχα, παρουσιάζουν την πρώτη τους παράσταση “Wom αΝ”, στη Σπάρτη, αυτό το Σάββατο 24 Ιουνίου, στις 20:30, στο χώρο της Spartan Yoga Shala, επί της Όθωνος Αμαλίας 56.

Συναντήσαμε την Τριαντάφυλλη Μουζάκη, που κατάγεται από τη Σπάρτη και έχει έντονη επαγγελματική δραστηριότητα στην πόλη μας, να μας μιλήσει για αυτή της την ιδιότητα και τη συγκεκριμένη καλλιτεχνική πρωτοβουλία.

1. Τι κάνει μια ηθοποιός στη Σπάρτη;

Υπομονή (γέλια). Μια ηθοποιός στη Σπάρτη βρίσκει άλλους καλλιτέχνες και μαζί δημιουργούν μοναδικά projects. Κοίτα, όταν επέστρεψα στη Σπάρτη, ήξερα πως θα είναι δύσκολα. Είμαστε μια μικρή πόλη, που δεν έχει δικό της ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, δεν έχει θεατρική παραγωγή, οργανωμένο θίασο ή έστω ένα κλειστό θέατρο. Θα έλεγα ακόμη, πως έχει και ελλιπή καλλιτεχνική ενημέρωση. Γίνονται πράγματα που δεν τα μαθαίνεις ποτέ. Εγώ επέστρεψα εδώ αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου στην υποκριτική και το κλασσικό τραγούδι. Θα έλεγε κανείς πως σε αυτή τη φάση ως νέα ηθοποιός πρέπει να τρέξεις, να κηνυγήσεις ευκαιρίες για να μπεις στο χώρο. Για να πεις υπάρχω, είμαι κι εγώ εδώ. Σίγουρα στη Σπάρτη δεν είχα αυτές τις ευκαιρίες. Αλλά δεν ξέρω και αν στην Αθήνα θα μου έρχονταν πιο εύκολα τα πράγματα. Η Σπάρτη εφόσον δεν είχε να μου προσφέρει κάτι να κηνυγήσω, με οδήγησε στο να δημιουργήσω. Συνεργάστηκα με εξαιρετικούς καλλιτέχνες και επαγγελματίες και είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω τι είναι αυτό που θέλω εγώ να πω και πώς θέλω εγώ να εκφραστώ.

Εντωμεταξύ, ενώ η Λακωνία δεν έχει θεατρική παραγωγή, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σημαντικός πόλος έλξης κινηματογραφικών παραγωγών, κυρίως λόγω της ιστορίας και της άγριας ομορφιάς του τόπου μας. Έτσι, είχα την ευκαιρία να συμμετέχω στην πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς, τη “Φόνισσα”, την πρώτη ταινία της Εύας Νάθενα, μιας φανταστικής γυναίκας και μιας πολύ συγκροτημένης σκηνοθέτιδας με ξεκάθαρο όραμα. Η συμμετοχή μου ήταν μεν μικρή, αλλά ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να παρακολουθήσω πώς δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι από κοντά, πώς δεν κάνουν εκπτώσεις στο όραμά τους, πώς δίνουν αξία στην παραμικρή λεπτομέρεια. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την Καριοφυλλιά Καραμπέτη επί τω έργω σε απόσταση αναπνοής. Να παρατηρήσω πώς χειρίζεται την κάμερα, τις οδηγίες, το σώμα της, πώς διαχειρίζεται το συναίσθημά της και διατηρεί τη φλόγα αναμένη μεταξύ των λήψεων. Αυτό είναι ένα σχολείο που δεν πληρώνεται. Η ταινία βγαίνει το Νοέμβριο. Μόλις κυκλοφόρησε η αφίσα και το πρώτο τρέιλερ, αγαπημένης αισθητικής και τα δύο. Η Γυναίκα ως θέμα με αφορά πολύ, όπως θα έχετε καταλάβει, οπότε σε συνδυασμό με το ταξίδι σε μια άλλη εποχή, που το απόλαυσα ιδιαίτερα και στα γυρίσματα, με κάνουν να ανυπομονώ για την προβολή της.

Άρα ναι, αυτό που δεν το ήξερα επιστρέφωντας, αλλά το ανακάλυψα κατά την παραμονή μου εδώ, είναι ότι ευκαιρίες υπάρχουν παντού. Κι αν δεν υπάρχουν, οφείλουμε να τις δημιουργήσουμε. Το χρωστάμε στον εαυτό μας.

2. Και τη δημιούργησες με ακόμα μία γυναίκα καλλιτέχνη. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία με την Πελαγία Τσακαλίδου;

Με την Πελαγία γνωριστήκαμε πριν κάποιους μήνες, στα 4α γενέθλια της yoga shala, το χώρο όπου θα παρουσιάσουμε και την παράστασή μας και αμέσως έβλεπες ότι κάτι είδε η μία στην άλλη, ότι κάτι είχαμε να πούμε. Κι έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα, σ’ αυτή την πόλη, που μπορεί να γίνει πολύ μοναχική για όποιον δεν έχει χτίσει ακριβώς τη ζωή του εδώ. Κι εγώ και η Πελαγία ήμασταν με το ένα πόδι στη Σπάρτη και με το άλλο στην Αθήνα ή όπου μας τράβαγαν οι αναζητήσεις μας. Όσο γνωριζόμασταν καλύτερα με τον καιρό, βλέπαμε ότι ταιριάζουμε καλλιτεχνικά. Θες αισθητικά, θες ιδεολογικά; Πάντα συγκλίναμε σε ίδιες απόψεις και ίδιες εικόνες. Πολλές ιδέες για να συνδημιουργήσουμε κάτι, είχαν προκύψει στο διάστημα αυτό και μάλλον τώρα ήρθε η ώρα. Μέσα σε ένα μήνα καταπιαστήκαμε με μια από τις ιδέες μας για κάτι μικρό, από αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού μας έχει οδηγήσει, και ιδέα την ιδέα, πρόβα την πρόβα, δημιουργήσαμε τελικά μια ολοκληρωμένη παράσταση, μια ολοκληρωμένη ιστορία να μοιραστούμε. Το μόνο που της λείπει πλέον είναι οι θεατές. Και αυτό το Σάββατο θα τους ανταμώσει κι αυτούς.

3. Από πού αντλήσατε έμπνευση για αυτή την παράσταση;

Όπως σου είπα, έχουμε κοινές ανησυχίες, που αυθόρμητα μας έλκουν να τις προσεγγίσουμε καλλιτεχνικά. Η αρχική ιδέα ήταν απόλυτα ελεύθερη. Το μόνο που συμφωνήσαμε δηλαδή, ήταν ότι θα κινηθούμε γύρω από το θεματικό άξονα της Γυναίκας. Κι έπειτα, κάθε ένας σπόρος που φυτευόταν, άνθιζε άπλετα μπουμπούκια, απ’ όπου ξεκαθαρίσαμε με ποια θέλουμε να ασχοληθούμε, τι θέλουμε να πούμε και τελικά ποια είναι ωφέλιμα για την ιστορία μας. Η έπνευση ερχόταν από ένα πίνακα, μια εικόνα, ένα τραγούδι, ένα ήχο ή απλώς μια κίνηση. Μάλλον, κυρίως μια κίνηση. Ασχοληθήκαμε πρωτίστως κινησιολογικά με αυτή την παράσταση. Ο λόγος, τα αντικείμενα, οι ήχοι έχουν συμπληρωματικό ρόλο. Η κίνηση και η αναπνοή έχουν τον πρωτεύοντα. Είναι αυτές που ξετυλίγουν το νήμα, που πάνε την ιστορία παρακάτω. Για μένα αυτό ήταν πολύ σημαντική μελέτη. Για την Πελαγία αυτό είναι το αντικείμενό της, αλλά για μένα, είναι ένα από τα εκφραστικά μου μέσα που θέλω να το εξερευνήσω περισσότερο και αυτή η συνεργασία μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.

4. “Wom αΝ”, ο τίτλος της παράστασης. Γιατί ΑΝ;

Αυτό το ΑΝ πιστεύω ενυπάρχει σε κάθε γυναίκα. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ένα ΑΝ συντροφεύει την πορεία κάθε μιας μας, ορίζει τη ζωή της. Άλλοτε σε συλλογικό κι άλλοτε σε προσωπικό επίπεδο. Το βλέπω στην οικογένειά μου, στις φίλες μου, τις μαθήτριές μου. Κάθε γυναίκα είναι δεμένη με αυτή τη σκιά του ΑΝ, συνειδητά ή ασυνείδητα. “Αν ήθελα άλλα πράγματα, αν είχα γεννηθεί σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη, αν δε χρειαζόταν να παλεύω για τα αυτονόητα δικαιώματά μου ή αν ντυνόμουν αλλιώς, αν δεν πέρναγα από εκεί εκείνη την ώρα, αν δεν τον είχα γνωρίσει, αν έκανα κάτι διαφορετικά.” Όλα αυτά τα αν είναι εν δυνάμει και καλύτερα και χειρότερα ταυτόχρονα. Και τέλος, το ΑΝ του “αν ήμουν άντρας”. Κανένας άντρας ποτέ δε θα σκεφτεί “αν ήμουν γυναίκα” και για εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου αυτής της σκέψης να αλλάξει όλη του η ζωή με έναν ακραία λυτρωτικό τρόπο.

Το ΑΝ της παράστασής μας είναι περισσότερο κάτι σαν ευχή για μένα. Αν όλες γνωρίζαμε την ελευθερία μας, αν όλες ερχόμασταν σε επαφή με τη συλλογική Γυναικεία Ψυχή, αν όλες αγκαλιάζαμε τη θυληκή μας ενέργεια κόντρα σε έναν κόσμο που τρέχει με τους όρους και τις επιταγές της αρσενικής ενέργειας. Τι δύναμη θα είχε τότε αυτό το ΑΝ;

5. Εσύ τι ρόλο έχεις στην παράσταση;

Η παράστασή μας έχει δομηθεί στις αρχές του κύκλου της Γέννησης, της Ζωής, του Θανάτου και της Αναγέννησης. Εγώ έχω το ρόλο της γείωσης, της εμπειρίας της Ζωής. Για αυτό το κομμάτι της παράστασης έγραψα ένα ποίημα, με τίτλο “Η Αδάμαστη” και έχτισα την performance μου σαν ένα ταξίδι. Από την ώρα που η Γυναικεία Ψυχή έρχεται στον κόσμο έχοντας τη Γνώση της Αλήθειας της, μέσα από την πορεία της στη Ζωή που θα επιχειρήσει να κρύψει, να αλλοιώσει, να διαστρεβλώσει την Αλήθεια αυτή. Η Γνώση όμως, δε χάνεται ποτέ, οπότε οδηγεί την Ψυχή στην αναζήτηση της Δύναμής της, για να καταλήξει σε μια ευχή και μια προφητεία.

Η Πελαγία θα παρουσιάσει το Θάνατο σε ένα σολιστικό χοροδρώμενο και μαζί καταπιανόμαστε με τη Γέννηση και την Αναγέννηση.

6. Μπορεί μια παράσταση να σταθεί σε ένα στούντιο γιόγκα;

Βεβαίως και μπορεί. Ειδικά αν έχει δημιουργηθεί για αυτό το στούντιο. Η θεατρική πράξη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, επομένως χρειάζεται το κατάλληλο γι’ αυτό περιβάλλον, όχι βιτρίνα. Αν μου έλεγες για Τσέχωφ, προφανώς και δε χωράει σε ένα στούντιο γιόγκα. Μια performance όμως, που βασίζεται σε θέματα, ιδεολογία και προσέγγιση κοινή με την εξάσκηση της γιόγκα, είναι πολύ λογικό να ευδοκιμήσει σε ένα χώρο εμποτισμένο με τις ίδιες αρχές και αξίες. Προσωπικά με ενδιαφέρει η παραστατικότητα σε χώρους ζωντανούς, πχ σε μια ταράτσα ένα ηλιοβασίλεμα, σε μια πολυσύχναστη πλατεία, στη φύση, είτε είναι θάλασσα, είτε δάσος, όπου πρέπει να ανακαλύψεις την αλληλεπίδραση με αυτό το ζωντανό περιβάλλον και πρέπει να προσαρμοστείς, δεν έχεις πολλές εναλλακτικές. Γι’ αυτό μου αρέσουν πολύ και τα ανοιχτά θέατρα. Σε αυτή τη φάση με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο αυτή η συνθήκη από τον λευκό (μαύρο στην πραγματικότητα) καμβά της θεατρικής σκηνής.

7. Τι άλλο να περιμένουμε από σένα στην πόλη μας;

Ιδέες υπάρχουν πολλές και σκέψεις για συνεργασία υπάρχουν πολλές. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι είμαι της τελευταίας στιγμής και λειτουργώ πολύ με το ένστικτο, οπότε δε θέλω να ανακοινώσω κάτι πολύ συγκεκριμένα. Ετοιμάζω κι άλλα παραστατικά δρώμενα με περισσότερη μουσική και τραγούδι αυτή τη φορά, που το αγαπώ πολύ. Ακόμη συζητάμε για κάποια σεμινάρια σκηνικής παρουσίας στο Ωδείο Μελοποιία, όπου διδάσκω φωνητική και συνεχίζω τις εκπομπές στο ραδιόφωνο Πολιτεία 90.7 που με φιλοξενεί 2 χρόνια τώρα. Και σίγουρα κάποια στιγμή θέλω να γυρίσω μια ταινία μικρού μήκους στον Ταΰγετο. Βλέπεις, πρώτα με τραβάει το μέρος κι έπειτα το θέμα, η ιστορία (γέλια).

– Σε ευχαριστώ θερμά για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη και καλή επιτυχία στα μελλοντικά σου σχέδια.