Η Τραγωδία του Λούσιου το 2007 με τους 8 νεκρούς σε βιβλίο..!! «Απέναντι Όχθη»

«Σήμερα ζω κατά τύχη. Αν δεν είχα βρει στις όχθες του ποταμού ένα άδειο κουτί Nivea το οποίο λειτούργησε ως τύμπανο φέρνοντας τους διασώστες στο μέρος μου σήμερα δε θα ζούσα».
Η τραγική ιστορία του Λούσιου ξετυλίγεται σε 130 σελίδες…. «Το χρωστούσα στον εαυτό μου και στους φίλους μου που χάθηκαν τόσο άδικα και απρόσμενα» λέει ο συγγραφέας και συμπληρώνει «η αλήθεια είναι πως όταν έχεις ζήσει μία τόσο μεγάλη τραυματική εμπειρία πρέπει να καταλαγιάσει το σοκ και μετά να μπορέσεις να την μοιραστείς»
Και κλείνοντας  «Η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης  και η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των ουσιαστικών αξιών πρέπει να ορίσουν τη ζωή μας».

Το χρονικό της τραγωδίας που συγκλόνισε το πανελλήνιο

Η εκδρομή, στην οποία συμμετείχαν 18 άτομα, ξεκίνησε το μεσημέρι του Σαββάτου, 26 Μαΐου του 2007 και περιελάμβανε πεζοπορία στην όχθη του ποταμού και αναρρίχηση.

Γύρω στις 5 το απόγευμα και ενώ η ομάδα πεζοπορούσε στην περιοχή μεταξύ των Μονών Προδρόμου και Φιλοσόφου, το ποτάμι υπερχείλισε λόγω της έντονης βροχόπτωσης που είχε προηγηθεί, παρασύροντας τους εκδρομείς.

Από αυτούς, οχτώ έχασαν τη ζωή τους.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, ακούστηκε μία βοή προτού παρασυρθούν από τα ορμητικά νερά, με αποτέλεσμα άλλοι να πέσουν πάνω στα βράχια και άλλοι να προσπαθούν να κρατηθούν από τους διπλανούς τους.

Ένας από τους επιζώντες περπάτησε επί δύο τουλάχιστον ώρες για να φτάσει στο μοναστήρι του Προδρόμου και να ζητήσει βοήθεια. Οι μοναχοί ειδοποίησαν τις αρχές και γύρω στις 19:30 άρχισε η επιχείρηση διάσωσης. Στις 9 περίπου το βράδυ ανασύρθηκε η πρώτη νεκρή.

Σε ανακοίνωσή της την επόμενη ημέρα, η εκδρομική εταιρία ανέφερε, πως είχαν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα ασφάλειας και είχαν πραγματοποιηθεί οι προβλεπόμενοι έλεγχοι, τόσο όσον αφορά στη στάθμη των υδάτων του ποταμού, όσο και στις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή.

Συγκλονίζει η εξομολόγηση του Φίλιππου Φραγκουλάκη, ενός εκ των 10 επιζώντων της τραγωδίας στον ποταμό Λούσιο όπου έχασαν την ζωή τους οχτώ άτομα….

Όλα ξεκίνησαν στις 5 το απόγευμα όταν  το ποτάμι υπερχείλισε λόγω της έντονης βροχόπτωσης.

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Φίλιππου Φραγκουλάκη

Η τριήμερα εκδρομή, στην οποία συμμετείχαν 18 άτομα, ξεκίνησε στις 26 Μαΐου του 2007 και περιελάμβανε την πρώτη μέρα πεζοπορία στην όχθη του ποταμού και τις υπόλοιπες μέρες rafting.

Την πρώτη ημέρα λοιπόν της εκδρομής όπως διηγείται ο Φίλιππος «Ο καιρός ήταν άστατος. Είχα ανησυχία πριν πάω. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά. Είχα ρωτήσει μήπως υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Τελικά πήγαμε. Είχαμε ξεκινήσει λοιπόν ήδη 2-3 ώρες προτού ξεσπάσει μια ξαφνική και δυνατή μπόρα.

Εγώ στάθηκα και είπα “μα δεν θα φουσκώσει το ποτάμι;” Δεν με άκουσε κανείς όμως.

Τελικά συνεχίσαμε και φθάσαμε σε έναν καταρράκτη όπου χρειάστηκαν σχοινιά. Εγώ πήδηξα πρώτος και στην συνέχεια κατέβηκαν τα υπόλοιπα παιδιά.
Βρεθήκαμε σε μια λεκάνη απορροής του καταρράκτη οπού εκεί έπρεπε να περιμένουμε για να κατέβουμε πάλι έναν άλλο καταρράκτη.

Θυμάμαι η ώρα ήταν πεντέμισι και χωρίς καμια προειδοποίηση πάνω από τον καταρράκτη ξέσπασε ένα τεράστιο κύμα καφέ που έπεσε όλο πάνω μας.

Το μόνο που θυμάμαι είναι που είπα “Θέλω να ζήσω. Δεν θέλω να πεθάνω εδώ.”

Μπήκα στο νερό και αφέθηκα… Σχεδόν πνίγηκα. Πήγα “στην απέναντι όχθη και γύρισα” (για αυτό και ονόμασε το βιβλίο του Απέναντι όχθη).

Παράλληλα έβλεπα εικόνες από αγαπημένους μου ανθρώπους, από καταστάσεις και ξαφνικά υπήρχε μια ηρεμία.
Δεν είχα αναπνοή και κάποια στιγμή κατάφερα να πάρω αέρα ενώ πάλευα με τα ορμητικά νερά.

Μόλις πήρα ανάσα πιάστηκα από ένα βράχο και κατάφερα να βγάλω τον εαυτό μου έξω…
Όταν είσαι σε μια τέτοια κατάσταση είσαι σαν το αγρίμι που πρέπει να ζήσει.

Έπειτα προσπάθησα να πιάσω από το χέρι όσους μπορούσα.
Έτσι ακριβώς τράβηξα και μια κοπέλα η οποία επέζησε.

Τον φίλο μου τον είδα να περνάει από μπροστά μου αλλά δεν κατάφερα να τον βοηθήσω, σώθηκε όμως… Τον πέταξε το νερό δεξιά και αριστερά όπως και τους άλλους που σώθηκαν.

Ήμουν αγνοούμενος με την κοπέλα πολλές ώρες και περιτριγυρισμένος από 30 μέτρα βράχια.
Ακούσαμε κάποια στιγμή ένα σούπερ πούμα που πέρασε και τότε καταλάβαμε ότι συνεχίζουν και μας ψάχνουν.

Τότε βρήκα ένα μικρό σκουπιδάκι, ένα κουτάκι NIVEA και σκέφτηκα να το χρησιμοποιήσω για να κάνει αντανάκλαση του φωτός. Επίσης άρχισα να φωνάζω για να με ακούσουν. Τραγουδούσα κιόλας δυνατά από τις 7 μέχρι τις 2 που μας βρήκαν.

Πιστεύω πως έπαιξε ρόλο που ήμασταν δύο άτομα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα “μα γιατί όλοι φεύγουν κι εγώ σώθηκα;;”; Όμως μετά συνήλθα….»

Τέλος αυτό που συγκινεί πιο πολύ από όλα και που δίνει μάθημα ζωής σε όλους εμάς είναι πως κατά την διάρκεια όλης αυτής της περιπέτειας που πέρασε ο Φίλιππος σκεφτόταν πως δεν πρόλαβε να πει αντίο στους δικούς του ανθρώπους, να ζητήσει συγγνώμη , ευχαριστώ και να τους πει Σ αγαπώ…..

«Τώρα ζω όλες αυτές τις μικρές στιγμές» κατέληξε.

 

Αρκαδία, Θέμα REPORT24 ·