“Η απόλυτη μοναξιά του Έλληνα”…του Γιάννη Παυλάκου

Μέρες πάνε από τότε που για τελευταία φορά ακούστηκε το σύνθημα των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος αλλά και των άλλων σημείων της χώρας. Βέβαια ήρθε ο περίφημος και ξακουστός Αύγουστος και δόθηκε μια άτυπη ανακωχή για όλους. Από Σεπτέμβρη όμως τι γίνεται; Με σειρά κινητοποιήσεων θα ξεκινήσει το φετινό φθινόπωρο σε όλα τα επίπεδα. Θέλεις στην Παιδεία θέλεις στα Ταξί θέλεις στον Δημόσιο Τομέα στην Υγεία; Και που δεν θα γίνει; Παντού. Μετά το πέρας όμως τι;

Οι έλληνες από την φύση τους είναι επαναστατικός λαός. Από παλαιότερα έως σήμερα. Το έχει γράψει η ιστορία και για πολλά από αυτά που πράξανε οι προγονοί μας έχουμε να γιορτάζουμε κάθε χρόνο. Μέσα στα τόσα καλά που έχει αυτή η φάρα έχει και κάτι πολύ κακό. Ξεχνάμε εύκολα. Ξεχνάμε τότε που δεν μας άρεσε ο Βασιλιάς και ήρθε η Χούντα. Ξεχνάμε που δεν μας άρεσε η Χούντα και ήρθε η Δημοκρατία. Ξεχνάμε μάλλον και πως αυτή η δημοκρατία που εμείς επιλέξαμε με 70% και πλέον τώρα δεν μας κάνει! Ξεχνάμε εύκολα όταν κάποτε έλεγε ο Καραμανλής τα παγώνω όλα και δεν ήθελαν οι έλληνες γιατί «λεφτά υπάρχουν» Τώρα δύο χρόνια μετά με τα λεφτά που υπάρχουν μόνο για το ΔΝΤ και όχι για το λαό μελετάνε και πάλι την Δεξιά τον Καραμανλή και τον Σαμαρά ή κάποιοι άλλοι ακόμα φανατικοί «πράσινοι» λένε δεν πάω σε κανέναν δεν πάω πλέον να ψηφίσω.

Η ζωή όμως δεν μένει στάσιμη δεν μπορεί να περιμένει ο χρόνος ότι και να κάνεις δεν σταματά και ούτε γυρνάει πίσω. Τότε είναι η στιγμή που πλέον ο ίδιος ο Έλληνας νιώθει την απόλυτη μοναξιά. Την απόλυτη μοναξιά από το κράτος του από τους συνάνθρωπούς τους ακόμα και από την ίδια την οικογένεια. Πόσες οικογένειες τα σπάσανε μεταξύ τους όταν ξεκίνησε η κρίση, πόσες τώρα που μιλάμε πόσες ακόμα αύριο μεθαύριο. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια και η γκρίνια χωρισμούς. Άνεργοι άνδρες στο βωμό του ίδιου τους του εγωισμού στην φωνή της πρώην γυναίκας της ζωής τους στο άχρηστε πως θα ζήσουμε τώρα δίχως φράγκα και δουλειά; Στο βωμό της ίδιας γυναικείας ιδιοσυγκρασίας που θα πιαστούν από εκεί που έφτυναν παλιά για την σιγουριά του μέλλοντος.

Η απόλυτη μοναξιά του Έλληνα όταν μεσημεριάτικα την ώρα που ίσως ζητάς να χαλαρώσεις για λίγα μόνο λεπτά, χτυπά το τηλέφωνο από την τράπεζα και την εισπρακτική για το τότε διακοποδάνειο που πήρες για να ευχαριστήσεις την κυρία που γράψαμε προ ολίγου. Βλέπεις φίλε Έλληνα την μοναξιά σου; Όχι απαραίτητα την σωματική καθώς στο σπίτι σου μπορεί να είσαι και με την γυναίκα/άντρα παιδιά γονείς πεθερούς κ.λ.π…. αλλά την εσωτερική μοναξιά σου εκεί στο σημείο που λες «αμάν πια δεν φανταζόμουν την ζωή μου έτσι. Δεν αντέχω φτάνει..» Θα αντέξεις όμως για ακόμα μια ώρα μια εβδομάδα ένα μήνα ίσως ένα χρόνο αλλά πόσο; Θα κουραστείς αν δεν έχεις κουραστεί ήδη.

Η απόλυτη μοναξιά του Έλληνα όσο και αν σας είναι περίεργο είναι τόσο μα τόσο πραγματικό ξεκινάει από την βουλή και την εκάστοτε Κυβέρνηση περνάει στην τοπική κοινωνία του καθενός και την καθημερινή του εργασία, φτάνει μετά μέσα στο σπίτι και την οικογένεια για να φωλιάσει μέσα στην ψυχή του καθενός μας. Και το αποτέλεσμα η αντίδραση που ασκείται περνάει πάντα αντίθετα… Βγαίνει με μίσος προς την αντίθετη κατεύθυνση…. Στην οικογένεια στην δουλειά και φτάνει στην Βουλή με μια μεγάλη μούντζα αφού πρώτα έχεις σκοτωθεί και πάλι στην δουλειά και στο σπίτι…. Για σκέψου του φίλη/φίλε εσύ τώρα που με διαβάζεις… Πόσες μούντζες δεν έχεις ρίξει προς τα εκεί το τελευταίο διάστημα;

Η απόλυτη μοναξιά του Έλληνα που θέλει να πιαστεί ΤΩΡΑ από κάπου, να ακουμπήσει και να πιστέψει πως θα τον βοηθήσουν, θα του δώσουν την ελπίδα να προσπαθήσει για το αύριο και ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.

Το πλήρωμα του χρόνου φτάνει ή θα δούμε πρώτα μια κοινωνία φαντασμάτων να τρώει ο ένας τον άλλων;

Εν Ελλάδι

Ο Άνθρωπός σας

Γιάννης Παυλάκος

(Διαβάστε ακομα ολα τα άρθρα απο τον Γιάννη Παυλάκο εδω)