Κυριάκος Μαντούβαλος… Υποψήφιος Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας…

Δύο λόγια για μένα…

Είμαι ο Κυριάκος Μαντούβαλος και στα 32 μου χρόνια επιλέγω να καταθέσω ό,τι έχω στον τόπο μου. Είμαι Δημοσιογράφος και έχω εργαστεί σε Έντυπο και Ηλεκτρονικό Τύπο, Τηλεόραση και Ραδιόφωνο. Κι επειδή τόπος είναι το μέρος που αναγνωρίζει η ψυχή σου, τη δική μου την έχω αφήσει στα χώματα της Μέσα Μάνης από τότε που γεννήθηκα.

Είμαι γιος του Δημήτρη Μαντούβαλου. Την 1η Ιουνίου 1995 δολοφονήθηκε στο Κρατικό της Νίκαιας στην ένοπλη ληστεία κατά την οποία συνέπραξαν πρώτη φορά άνθρωποι του κοινού ποινικού Δικαίου (Μπαλτάς, Αδαμαντίδης, Τσιριμιάγκος) με τρομοκράτες (Χριστόφορος Μαρίνος). Ο πατέρας μου, ταμίας του Νοσοκομείου, υπερασπίστηκε μέχρι θανάτου τα χρήματα των συναδέλφων του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή, που μπαίνοντας από τον Πύργο Δυρού, οι Μανιάτες τον πήραν στα χέρια τους και τον παρέδωσαν στο Άγιο Χώμα του τόπου μας.

Η μητέρα μου, Μαρία Μαντούβαλου- Κατσιβαρδάκου το γένος Νταϊφά, καταγοταν από το Γερολιμένα. Από αυτήν «κόλλησα το μικρόβιο» της ενασχόλησης με τα κοινά. Ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1993, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Το 2007 και μετά από τη μεγαλύτερή της μάχη, αυτής να κρατηθεί στη ζωή, που διήρκεσε αρκετές ημέρες, την χάνω και εκείνη από κοντά μου.

Από τα 25 μου χρόνια έχω εναποθέσει τους γονιάτες μου στις ρίζες μου, στα χώματα του τόπου μου. Εδώ έχω λόγο να πιστεύω ότι είναι καρποφόρο το έδαφος. Εδώ, στην Λακωνία, θέλω να συμβάλλω για να μπορέσουν οι άνθρωποί της να συνεχίσουν να ζουν αξιοπρεπώς και περήφανα.

Καταθέτω την υποψηφιότητά μου στη Λακωνία με το ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να τιμήσω τους αγώνες των γονιών μου για την Παράταξη που διαμόρφωσε μια Κοινωνία Προοδευτική, Σοσιαλιστική, Ευήμερη. Καταθέτω όμως πρώτα και πάνω απ’ όλα την ψυχή, το μυαλό, την καρδιά και όλες μου τις Δυνάμεις σε κάθε Μανιάτισσα και κάθε Μανιάτη χωριστά, σε κάθε Λακώνισσα και κάθε Λάκωνα. Σε κάθε νέα και νέο που μπορώ να σταθώ δίπλα του ΔΗΛΩΝΩ ΠΑΡΩΝ.

Ζητώ να με στηρίξετε, ζητώ να μου επιτρέψετε να συνεχίσω να ασχολούμαι ενεργά με τα Κοινά του Τόπου μου. Η Θέλησή μου, η Δύναμή μου, ΕΣΥ.

Αγαπημένε μου Συμπατριώτη και Φίλε, όπως γράφει κι ο Νικηφόρος Βρεττάκος:

«..Μη με μαρτυρήσεις!

Και προπαντός να μην του πεις

πως μ’ εγκατέλειψε η ελπίδα

Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο σημείωσε τα φαράγγια

που πέρασα, και τις κορφές που πάτησα και τ’ άστρα

που είδα. Πες τους από μένα

πες τους απ’ τα δάκρυά μου

ότι επιμένω ακόμα πως ο κόσμος

είναι όμορφος»!