Με επιτυχία η παράσταση “Σονάτα του Σεληνόφωτος” στην Σπάρτη… Φωτογραφίες Βίντεο

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε, με τη στήριξη του Συνδέσμου μας, η παράσταση της «Σονάτας του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της φιλολόγου και ηθοποιού Μαρίας Σιουρούνη. Στην παράσταση έλαβε μέρος ο Ηλίας Κοτσώνης, μέλος της θεατρικής ομάδας «Αιθεροβάμονες». Και οι δύο συντελεστές χειροκροτήθηκαν θερμά από το σπαρτιατικό κοινό, που γέμισε το ατμοσφαιρικό πετρόχτιστο υπόγειο της «Πνευματικής Εστίας Σπάρτης» τη Δευτέρα 5 Μαΐου 2014, προκειμένου να έρθει σε επαφή με τον ποιητικό λόγο του μεγάλου Λάκωνα ποιητή Γιάννη Ρίτσου.

Η Μαρία Σιουρούνη απέδωσε με μοναδικό τρόπο τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ηλικιωμένης ηρωίδας του ποιήματος, ενώ ο Ηλίας Κοτσώνης αποτέλεσε τον ιδανικό αποδέκτη της παραληρηματικής της εξομολόγησης, κλείνοντας, μάλιστα, με μοναδικό τρόπο την παράσταση.

Στο τέλος η Μαρία Σιουρούνη ευχαρίστησε το κοινό για τη θερμή υποδοχή και αφιέρωσε την παράσταση στον εκπαιδευτικό κόσμο, που αγωνίζεται να μεταδώσει γνώση, ομορφιά και αξίες στη νεολαία μας.

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λακωνίας αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει το σπαρτιατικό κοινό για την αθρόα προσέλευσή του, την Πνευματική Εστία Σπάρτης για την παραχώρηση του φιλόξενου χώρου, καθώς και τη συνάδελφο για τη μοναδική ευκαιρία που πρόσφερε σε όλους μας να θυμηθούμε το υπέροχο κείμενο του Γιάννη Ρίτσου.

Το Report24 ήταν εκεί…

Ρεπορτάζ Φωτογραφίες Βίντεο

Γιάννης Παυλάκος

“Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου….”