Μήνυμα Δαβάκη για την 25η Μαρτίου

Εκατόν ενενήντα (190) χρόνια από την συμβολική επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας και ευρισκόμενος στη μακρινή Νέα Υόρκη εκπροσωπώντας τη Βουλή των Ελλήνων στις εκδηλώσεις της Μεγάλης ομογενειακής κοινότητας των αδελφών μας της Αμερικής, τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα.

Αυτό το οποίο κυριαρχεί μέσα μου είναι ο άδολος και αγνός πατριωτισμός που βλέπουν τα μάτια μου στα πρόσωπα των αδελφών μας, στις εκδηλώσεις τους και στον τρόπο που γιορτάζουν το γεγονός της ελληνικής επανάστασης.

Δεν ζητούν τίποτε περισσότερο από το εθνικό κέντρο, από το να βλέπουν την ελληνική ενδοχώρα να προοδεύει και να τους κάνει περήφανους, παρά τις ζοφερές στιγμές που περνά σήμερα. Ζητούν ειλικρινείς και ξεκάθαρες σχέσεις με την ελληνική πολιτεία, χωρίς ιδιοτέλειες και καιροσκοπισμούς. Ζητούν  να τους αναγνωρισθεί ουσιαστικά, ο ρόλος τους ως αιχμή εθνικού δόρατος σε δύσκολες εθνικές φάσεις και όχι όποτε τους έχουμε ανάγκη.

Ζητούν να συνεχίσουν να υπάρχουν στο Εθνικό Κέντρο όλα εκείνα τα καλά και αιώνια της Ελληνικής Ψυχής, που πήραν μαζί τους στο δισάκι της ξενιτιάς, πριν φύγουν για το μεγάλο ταξίδι: το φιλότιμο, ο πατριωτισμός, το ελληνικό δαιμόνιο, η εργατικότητα και η λεβεντιά.

Θεωρώ ιδιαίτερη τιμή μου που επελέγην ως εκπρόσωπος της Βουλής αλλά και του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας να παραστώ σε αυτήν την εθνική εορτή, που λαμβάνει χώρα με αυτόν τον ξεχωριστό τρόπο στην καρδιά του κοσμοπολιτισμού, που είναι η Νέα Υόρκη.

Αποτελεί όμως και ιδιαίτερη τιμή για μένα, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του εορτάζοντος ελληνισμού αποτελεί το αγαπημένο Λακωνικό στοιχείο, που κυριαρχεί θα έλεγα με την ιδιαίτερη παρουσία του. Μια λύπη μόνο μας διατρέχει: η απουσία του θρυλικού Κολοκοτρώνη, του δικού μας Τάκη Νικολόπουλου, που πάνω στο λευκό του άλογο έδινε το δικό του λεβέντικο παρόν, στην παρέλαση της ομογένειας στην 5^η Λεωφόρο.