Ο Δημήτρης Ιατρόπουλος στο Εθνικό Ωδείο Σπάρτης.. Παρουσίαση βιβλίου “Ασανσέρ”..!!

Αγαπητοί μας φίλοι

Η Κρίση έχει πλήξει καίρια πολλούς τομείς, φαίνεται όμως ότι ταυτόχρονα έχει λειτουργήσει ως προσάναμμα για τη φλόγα της Τέχνης και της Δημιουργίας. Το λένε οι «δείκτες», το αντιλαμβάνεσαι, ωστόσο, όπου και αν τύχει να συναναστραφείς ανθρώπους δημιουργικούς. Είτε στο «Κέντρο»  είτε «στην Περιφέρεια» όπως εμείς που έχουμε τη τύχη να μένουμε στη μικρή αλλά προνομιούχα Σπάρτη.

Το Εθνικό Ωδείο και το παράρτημά του στη Σπάρτη, πιστεύοντας πως οι Τέχνες δεν είναι παρά συγκοινωνούντα δοχεία θεωρεί αυτονόητο το άνοιγμα σε εκδηλώσεις που ξεπερνούν τα όρια της Μουσικής ή, σε κάποιες περιπτώσεις, βάζουν τη Μουσική λίγο παραδίπλα και όχι στο επίκεντρο.

Έτσι, με πολύ χαρά φιλοξενούμε ένα ανήσυχο πνεύμα, ένα ποιητή, συγγραφέα και στιχουργό που έχει αφήσει έντονα αποτυπώματα με τη σκέψη και τη πένα του. Είναι τιμή που το ερχόμενο Σάββατο 12 Απριλίου θα έχουμε κοντά μας τον κύριο Δημήτρη Ιατρόπουλο. Ο Ποιητής των μπουάτ και του Κινήματος της Αμφισβήτησης, ο δοκιμιογράφος, ο χρονογράφος, ο θεατρικός Συγγραφέας Δημήτρης Ιατρόπουλος θα βρεθεί στους χώρους του Εθνικού Ωδείου για να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο με το τίτλο «Ασανσέρ». Έρχεται στη Σπάρτη για να δυναμώσει τις λακωνικές του ρίζες γιατί η μοίρα του τον συνέδεσε με αυτό τον τόπο. Γεννήθηκε  στα Σεπόλια, μετά τον Εμφύλιο. Ο πατέρας του από τις Καρυές της Λακωνίας, τον πέταξε και η μάνα του τον έδωσε στο σπίτι των Ιατρόπουλων στη Σπάρτη  οι οποίοι του δώσανε το όνομά τους. Ο Ιατρόπουλος  κάνει πλάκα μ’ αυτό: «Μ’ ένα δανεικό όνομα περπάτησα κι  είπα να το κάνω πασίγνωστο, για να τιμωρήσω τη  μοίρα μου…». Και το ’κανε.  Τεσσάρων χρονών  ο Δημήτρης έγραφε και διάβαζε. Τον πήγαιναν οι γονείς του και τον δείχνανε στους  γείτονες. Οχτώ χρονών έγραψε το πρώτο του ποίημα, για να ακολουθήσει μια ζωή πραγματικά μυθιστορηματική.

Η εκδήλωση που θα πραγματοποιήσουμε στο Εθνικό Ωδείο της Σπάρτης πραγματοποιείται στο πλαίσιο του «Έτους Γεωργίου Φελούρη» με αφορμή τη συμπλήρωση 110 ετών από τη γέννηση του πρώτου Λάκωνα μαθητή του «μεγάλου» Μανώλη Καλομοίρη. Τη σχεδιάσαμε με πολλή αγάπη έτσι ώστε να μην είναι τίποτε άλλο παρά μια γιορτή. Ο νεαρός φιλόλογος Χάρης Βασιλάκος θα παρουσιάσει το βιβλίο προκαλώντας μας να ταξιδέψουμε σε αυτό και μέσα από αυτό ενώ αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Μαρία Αλιφέρη. Δε χρειάζεται να βάλουμε κανένα επιθετικό προσδιορισμό στη «δική μας» Μαρία Αλιφέρη και καλή φίλη του συγγραφέα.  Το Εθνικό Ωδείο θα δώσει το μουσικό τόνο της βραδιάς από τη στιγμή που θα αποδώσει τραγούδια που έχουν τη στιχουργική σφραγίδα του Ιατρόπουλου. Και είναι τραγούδια που έχετε τραγουδήσει χωρίς να ξέρετε το στιχουργό τους….

Με καλό κρασί, ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα, το συγγραφέα με διάθεση να ανταλλάξει σκέψεις με το κοινό και με την παρουσία όλων όσων θέλουν να μετέχουν σε κάτι που θα τους δώσει τροφή για σκέψη και ζεστασιά στη καρδιά, σας περιμένουμε όλους το Σάββατο 12 Απριλίου στις 7.30 το απόγευμα στο στέκι μας στη Λεωνίδου 72 [οι εργασίες επί της Λεωνίδου καλά κρατούν, ευτυχώς η πρόσβαση σας δε θα εμποδιστεί από έργα σε εξέλιξη].

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ | ΘΥΜΑΜΑΙ…

…την πιο σκληρή αλήθεια: Όσο έχω λάσπη, θα χτίζω. Ακόμη και με αυτήν που μπορεί να μου πετάξουν…

…μια έντονη μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων: Το μαλλί της γριάς…

..την ωραιότερη εκδρομή: Το σουλατσάρισμά μου απ’ το μέσα των Ανθρώπων στο έξω των πραγμάτων κι ανάποδα, απ’ το μέσα των Πραγμάτων στο έξω των ανθρώπων. Με το πρώτο έγραψα και γράφω Τραγούδια. Με το δεύτερο κάνω ποίηση και συχνά μάλιστα τελώ και Ποίηση. Πάντοτε όμως ξεκινάω από το Μέσα.

…το αγαπημένο μου παιχνίδι: Να ταξιδεύω, δίπλα σε ανθρώπους, μέσα σε ιδέες, πάνω απ’ τα πράγματα, πριν τα γεγονότα, κάτω από την οροφή των άστρων, μετά από το τείχος της σιωπής, να ταξιδεύω, να ταξιδεύω…

…μια στιγμή απελευθέρωσης: Το μεσημέρι της 26ης του Φλεβάρη στα 1977, όταν ήρθαν στον Κορυδαλλό, ο πατέρας μου και ο φιλάδελφός μου ο Λάκης Παππάς και με παρέλαβαν αποφυλακισμένο…

…την πρώτη επανάστασή μου: Η πρώτη ανάσα μου μόλις βγήκα απ’ τη μήτρα της μάνας μου.

…τη στιγμή που δεν είχε επιστροφή: Θα ήμουν γύρω στα εννιά, θυμάμαι… Ζούσαμε σ’ ένα ερειπωμένο δωμάτιο μιας αυλής με παράγκες, κάτω απ τις γραμμές του τρένου, κάτω απ τα σίδερα, όπως τα λέγαμε, εκεί, στα Σεπόλια, ο πατέρας, η μητέρα, ο αδελφός μου, όλοι φευγάτοι πια, ίπτανται διασυμπαντικά στην Άλλη Πλευρά των Δονήσεων και των Κραδασμών. Θεόφτωχοι, τότε… Οι τρεις τους καθισμένοι γύρω απ τη γκαζιέρα με την τρόμπα, με απλωμένα τα χέρια πάνω της, χειμώνας. Κι εγώ στο κρεβάτι μπρούμυτα, μ ένα μολύβι κι ένα μπλε μαθητικό τετράδιο. Με ρώτησε ο πατέρας: «Δημητράκο, τι κάνεις εκεί, γιε μου;» Του απάντησα δίχως να γυρίσω το κεφάλι: «Από σήμερα θα γράφω ποιήματα, πατέρα..». Από εκείνη τη στιγμή, δεν ξαναγύρισα ποτέ πια στον κόσμο των παιδιών. Τον κράτησα μέσα μου σαν παιδικό παιχνίδι που κανείς ποτέ δεν μου χάρισε, για τον απλούστατο λόγο ότι έφτιαχνα μόνος μου τα κάθε λογής παιχνίδια μου. Σ’ όλη τη ζωή μου. Μέχρι σήμερα…

…το όνειρο που με ξαγρύπνησε: Στα εννιά χρόνια μου, είδα στον ύπνο μου το Τέλειο Ποίημα. Ξύπνησα αμέσως κι άρχισα να γράφω ότι θυμόμουνα..Κι από τότε δεν ξανακοιμήθηκα πνευματικά. Γράφω, συνέχεια γράφω, το κυνηγάω, θα το κυνηγάω ως το τέλος μου. Δεν είναι τυχαία η συγγένεια αυτών των δύο λέξεων: Τέλειο-Τέλος…

…το μυστικό που διέρρευσε: Τί είπε για μένα ο Μάνος Χατζιδάκις, στη Μελίνα, στον Ζιλ Ντασέν και στο Νίκο Κούρκουλο, ένα βράδυ στη Νέα Υόρκη… Και τί συμπλήρωσε η Μελίνα…

…την εντονότερη σύγκρουση: Όταν πέταξα το Διεθνές Μετάλλιο Ειρήνης που μου είχε απονείμει ο Ο.Η.Ε. στα μούτρα του εδώ Διευθυντή του, μόλις ξέσπασε ο πόλεμος στο Κόσσοβο, για να το επιστρέψει στον Κόφφι Ανάν… Πίσω μου η κάμερα του τότε MEGA, και στο στούντιο ο Νίκος Χατζηνικολάου..(Όχι τίποτε άλλο, για… διασταύρωση δηλαδή, αν την χρειαστεί κάποιος…).

…το ελάττωμά μου που αγάπησα: “Το Χειροκρότημα, -που για μένα -, είναι δυό χαστούκια που ερωτεύονται στον αέρα..”

…την αθεράπευτη ενοχή: Λυπούμαι, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στο δικό μου λεξικό ζωής…

…το κάτι που έμεινε αναλλοίωτο στο χρόνο: Τι άλλο; Η Αμφισβήτηση…

…έναν ήχο που φυλακίστηκε για πάντα: Η Μεθυσμένη Πολιτεία που ζει Στης Χαλιμάς τα Παραμύθια,

Για Πάντα Μαζί μ’ Αυτόν που Περιμένω…

…τη στιγμή που άλλαξε την ροή των πραγμάτων: Δεν ήρθε ακόμη. Υποθέτω όμως πως θα είναι η τελευταία μου αναπνοή, με την τωρινή συμπύκνωση της ενέργειας που εκπροσωπώ, ως υλικό σώμα, Εδώ, στον πλανήτη Γη…

…την πληγή που άνοιξα: Ζητώ ταπεινά και δημοσίως, συγγνώμη, απ’ όλες τις Κυρίες που πέρασαν απ την ζωή μου, μέχρι που γνώρισα την Κατερίνα μου. Ζωντανές και μη…