Οδοιπορικό στην έρημο του Σινά (μέρος πρώτο)… Μουσικός Σύνδεσμος Λακωνίας «Πέτρος ο Πελοποννήσιος»

«…Ο ρυθμός της καμήλας, κυματισμός και σίγουρος. συνεπαίρνει το σώμα σου, το αίμα ρυθμίζεται με το κυμάτισμα ετούτο, και μαζί με το αίμα και η ψυχή σου. Ο χρόνος ελευτερώνεται από τη γεωμετρική υποδιαίρεση όπου τον έχει στριμώξει και εξευτελίσει ο δυτικός, νηφάλιος νους• εδώ, με το λίκνισμα του «καραβιού της ερήμου» ο χρόνος απαλλάσσεται από τα μαθηματικά στέρεα σύνορα, γίνεται ουσία ρεούμενη και αδιαίρετη, ένας αλαφρός μεθυστικός ίλιγγος μου μετουσιώνει τη σκέψη σε ονειροπόλημα και μουσική…» (Καζαντάκης Νίκος, Αναφορά στον Γκρέκο, Έρημος-Σινά)

      Μουσική ρωμαίικη, παλαιική, γραμμένη από το χέρι του διδασκάλου Πέτρου, ικανή να συνοδεύσει το ταξίδι στη γη εκεί όπου ο άνθρωπος συνάντησε ξανά το Θεό κατάματα. «Ὂ γὰρ τόπος, ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας, γῆ ἁγία ἐστί» (Έξοδος, κεφ.3, στ.5). Ετούτος ο τόπος όμως είναι τόπος έρημος. «Τι είναι η έρημος πάτερ;» ρώτησε ο Λάκωνας Γιάννης τον ερημίτη Λάκωνα π. Ιωάννη. «Χώμα, γρανίτης κι ουρανός. Αυτό είναι η έρημος». Σε τούτο το χώμα πάτησαν τα πόδια μας, σε αυτό τον ατέλειωτο και συμπαγή γρανίτη αντήχησαν οι φωνές μας, σε αυτόν τον βαθύ μπλε ουρανό κατευθύνθηκαν ως θυμίαμα  οι προσευχές μας.

         Νύχτα φτάσαμε αεροπορικώς στο SharmElSheikh, νότια στη μύτη της χερσονήσου του Σινά. Μόνη μας έγνοια, το σκοτάδι που θα έκρυβε στο ταξίδι μας τη βραχώδη έρημο μα λογαριάζαμε χωρίς τον νυχτερινό οικοδεσπότη. Σαν πήραμε να ανηφορίζουμε σιγά σιγά για τα 1600μ. υψόμετρο, ένα φεγγάρι στρογγυλό μα όχι ολόγιομο αχρήστευε τα φώτα του αυτοκινήτου κι έκανε την έρημο να φεγγοβολά απόκοσμα. Ο Μοχάμεντ οδηγούσε γοργά προς το κάστρο της Αγίας Αικατερίνης, ο αέρας γινόταν δροσερός, η νύχτα άλλαξε το ημερολόγιο και σαν φτάσαμε στο μοναστήρι ήταν ο μήνας ήδη 6 Δεκεμβρίου, 23 Νοεμβρίου εκκλησιαστικό. Ο βράχος του όρους Χωρίβ έστεκε επιβλητικός από πάνω μας στο καλωσόρισμα. Ο Ευάγγελος έκανε τις απαραίτητες συστάσεις με τον τόπο και το χρόνο. Και τα δυο αυτά ήταν άγνωστα στην υπόλοιπη παρέα. Η ώρα, κατά πως τη μετράνε οι άνθρωποι, περασμένες μία κι έπρεπε να σηκωθούμε σε τρείς ώρες.

         Η χαραυγή μας βρήκε στο μικροσκοπικό παρεκκλήσι της Αγίας Βάτου για την Σαββατιάτικη λειτουργία. Ο π. Ευμένιος – Δικαίος της Μονής – συλλειτουργός με τον δικό μας παπά-Χρυσοβαλάντη. Ψάλτες οι Λακεδαιμόνιοι χορωδοί. Οι μετρημένοι στα δάχτυλα λίγοι ακόμα προσκυνητές και αοράτως οι κτήτορες Ιουστινιανός και Θεοδώρα. Όλοι μαζί εικονίζοντες τα χερουβίμ προσάδουμε τον τρισάγιο ύμνο σε ήχο τέταρτο άγια του διδασκάλου Πέτρου. Και λίγο πριν μας καλέσει ο παπάς «μετά φόβου πίστεως και αγάπης» στην κοινωνία με Εκείνον, ψάλλαμε μυστικοπαθώς το κοινωνικό του Σαββάτου «μακάριοι ους εξελέξω» σε ήχο πλάγιο του πρώτου καθώς συνέθεσε ο συντοπίτης.

         Στο σαλόνι με ζεστό καφέ τούρκικο έγινε η πρώτη συνάντηση με τους πατέρες, μετά η γνωριμία με το αρχαίο κάστρο που περιβάλει το καθολικό και αμέσως – φορτωμένοι οι πολλοί σε μια καρότσα με κατεύθυνση λίγο έξω από το χωριό που τελευταία έχτισαν οι νομάδες βεδουίνοι – για το φαράγγι του Οσίου Ιωάννη της Κλίμακος. Εκεί που ο Άγιος και εμείς συναντήσαμε τον τόπο που ακούγεται ο ήχος της σιωπής. Είναι πράγματι απαραίτητο να περπατήσει κανείς σε τόπους σαν αυτόν για να μπορέσει να καταλάβει πως οι ροές των δακρύων μπορούν να γεωργήσουν το άγονο της ερήμου. Εκεί, στη θέα των βεδουίνων γυναικών που έκρυβαν τα πρόσωπα τους να μη τα δει ξένου αντρός το μάτι, συναντήσαμε το πάγωμα του χρόνου σε σάρκα ζωντανή. Είμαι βέβαιος πως την ίδια θέα, ίδια κι απαράλλακτη, αντίκριζε και ο Άγιος Ιωάννης κοντά χίλια πεντακόσια χρόνια πριν… Κάπου εκεί και το αρχέγονο υπαίθριο παζάρι όπου πωλητής και αγοραστής πετούν στα άχρηστα της ιστορίας τις διεθνής αγορές και τα χρηματιστήρια μετρώντας την αξία του πωλούμενου απάνω στο στιγμιαίο χτίσιμο της κατά πρόσωπο σχέσης των ανθρώπων.

         Αργότερα, στην προεόρτια τράπεζα επισήμως η Μονή καλωσόριζε τους προσκεκλημένους χορωδούς. Κι εμείς με τη σειρά μας – φιλοξενίας ένεκα των συναδέλφων ιεροψαλτών που θα αντιφωνούσαν στην πανήγυρη – Σαββάτο απόγευμα και Κυριακή πρωί σταθήκαμε στο αριστερό αναλόγιο. Τα μάτια και τα αυτιά, οι αισθήσεις όλες σε εγρήγορση. Η προσμονή στην ένταση που της πρέπει. Την επαύριο καλούμασταν να σηκώσουμε το βάρος του ονόματος του μουσικού μας συνδέσμου, επίσημα προσκεκλημένοι της πανηγυρικώς εορταζούσης Αγίας Αικατερίνης της Πανσόφου. (συνεχίζεται)

Ευάγγελος Θεοδώρου

Πρόεδρος