Πότε η Δημοκρατία χάνει το νόημα της και βλάπτει..Άρθρο του Γιώργου Κατσαμπέρη

Άρθρο Του Γεώργιου Ν. Κατσαμπέρη, Δικηγόρου Αθηνών

Έχω πολλές φορές αναφέρει ότι η Δημοκρατία λειτουργούσα με κανόνες είναι από μόνη της αρκετή στο να είναι τουλάχιστον αυτό που ο μέγας πολιτικός ανήρ Βενιζέλος έλεγε «…το κοινοβουλευτικό πολίτευμα είναι το καλύτερο, γιατί είναι το ολιγότερο ανήθικο…».

Ο θεσμός όμως και η έννοια της δημοκρατίας εκφυλίστηκαν όταν μια συγκεκριμένη γενιά πολιτικών και παραγοντίσκων αποφάσισαν τις όποιες δημοκρατικές διεκδικήσεις να τις εξαργυρώσουν με μία κατ’ επίφαση εξουσιαστική υπεροψία, φαυλότητα, αυθαιρεσία και άνευ ορίων ελευθερία, χωρίς κανέναν απολύτως σεβασμό στην ελευθερία του άλλου. Διότι όλοι μα όλοι γνωρίζουν ότι η ελευθερία στη Δημοκρατία δεν ορίζεται μόνο θετικά αλλά και αρνητικά, και ο αρνητικός προσδιορισμός της ελευθερίας του καθενός μας είναι τα όρια της ελευθερίας του άλλου, που σήμερα αναλώθηκαν στη πολιτική φαυλότητα του δημοκρατικού Σοσιαλισμού.

Αφορμή για το παρόν είναι η φαυλότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε τη δεκαετία του ’80 ο εκδημοκρατισμός των πανεπιστημίων. Και μιλώ για τη φαυλότητα των κυβερνώντων οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την έννοια της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ έδωσαν στο φοιτητικό κίνημα την ελευθερία να αποφασίζει για κάτι που δεν γνωρίζει μα το χειρότερο για κάτι που δεν μπορεί να ελέγξει και συνεπώς οδηγείται στην συναλλαγή και την συνδιαμόρφωση προειλημμένων αποφάσεων. Ο μη έλεγχος μετατράπηκε σε συναλλαγή, ειδικά πχ. την ώρα που οι εκπρόσωποι των φοιτητών καλούνται να επιλέξουν ένα μέλος ΔΕΠ ως προς την αξιοσύνη του ή όχι.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα όμως μιας ανοργάνωτης και ανύπαρκτης πολιτείας, η οποία στην άγνοιά της να επιλέξει το καλύτερο και πιο άρτια οργανωμένο σύστημα μιλά για εκδημοκρατισμό και μεταφέρει το πρόβλημα στον απρόσωπο λαό, μη επιτελώντας ένα βασικό της καθήκον, το παιδευτικό. Διότι και αν όλα αυτά φαντάζουν περίεργα, τότε ας αναλογιστούμε πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα του 2011 και η καθημερινότητα μας αν συναντούσαμε επαγγελματίες που στο νου τους είχαν τον ΚΑΝΟΝΑ (ορθό). Επαγγελματίες γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί, εστιάτορες, κλπ ακόμα και ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, όχι τεχνοκράτες αλλά Πολιτικοί όπως γνωρίσαμε στην Ελλάδα κάποτε. Πολιτικοί με όραμα και με ταυτότητα και όχι πολιτικοί υπάλληλοι των ξένων οίκων.

Βέβαια εύκολα αναρωτιέται κανείς που συναντιέται η δημοκρατία με όλα αυτά και πως βλάπτει. Μα βλάπτει όταν η έννοια τη «δημοκρατίας» γίνεται το άρμα για να μπορεί ο συνδικαλιστής να χτυπά το χέρι στα τραπέζια και να κρύβει τις ανομίες του. Βλάπτει όταν οι εκπρόσωποι του φοιτητικού κινήματος πιέζουν τους καθηγητές τους προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Βλάπτει όταν οι εκλογές γίνονται Κολυμβήθρα του Συλωάμ για τον όποιο καταχραστή πολιτικάντη και ειδικότερα όταν αναφέρεται η λέξη «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ» σαν κάτι αόριστο και ασαφές και όχι η ποινική ή αστική ευθύνη. Βλάπτει όταν τολμούν κάποιοι να μιλούν για «…παν νόμιμον και ηθικόν…» ή όταν τολμούν κάποιοι άλλοι με πολυτελή βίο και σπίτι στην Ακρόπολη να μιλούν για ψεύτη δημοσιογράφο αλλά δεν τολμούν να καταθέσουν μήνυση για ψευδορκία.

Η δημοκρατία λοιπόν βλάπτει όταν δεν λειτουργούν σωστά οι θεσμοί και είμαι από αυτούς που πιστεύω στον κανόνα και στην ηθική. Ηθική με επαγγελματισμό και όχι ψευτοηθική. Και επαγγελματισμός όχι με συντεχνιακό χαρακτήρα και λογική, αλλά επαγγελματισμός με έλεγχο ακόμα και του πιο ισχυρού. Και επαγγελματισμός στο χώρο του πανεπιστημίου σημαίνει να γίνονται αυτά που γίνονται σε όλο τον κόσμο, δηλαδή κατάργηση του ασύλου της παρανομίας, λειτουργία των πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αποδέσμευση της αξιοσύνης των καθηγητών από τον κομματικό έλεγχο των φοιτητικών παρατάξεων, κατάργηση του ενός συγγράμματος, σύγχρονα λειτουργικά κτίρια έξω από τα κέντρα των πόλεων, δημιουργία φοιτητικών στεγών για όλους και βασικό όλων, για μένα, δημιουργία των επαγγελμάτων και των σχολών που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία.

Και δεν είμαι ουτοπιστής να μιλώ και εγώ για ολιγότερο ανήθικο πολίτευμα. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να λειτουργούν και η νομοθετική και η δικαστική εξουσία, μα πάνω από όλα πρέπει να υπάρχει προσκόλληση στην ορθή πολιτεία και ποτέ μα ποτέ οι αξίες και οι αρχές να γίνονται βορά της δήθεν δημοκρατικής νομιμοποίησης, διότι η πολιτεία οφείλει να παιδεύει και όχι μόνο να επιβάλει. Τότε θα πάψουν να υπάρχουν φαινόμενα που εκφυλλίζουν τη δημοκρατία και τη καθιστούν ανήθικο πολίτευμα. Τότε θα μπορούμε να μιλούμε για πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.