Ζούμε σε μια “Κοινωνία του Μίσους”… από τον Γιάννη Παυλάκο

Κάποτε μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά ότι θα πρέπει να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό για να μπορέσουμε να γίνουμε χρήσιμοι πολίτες στην κοινωνία. Τουλάχιστον με αυτό το «μότο» μεγάλωσε η δική μου γενιά αλλά και πολλές ακόμα πριν και μετά από μένα. Να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία. Να προσφέρουμε, να είμαστε κάλοι πολίτες. Σε ποια κοινωνία όμως δεν μας είπαν. Σε ποια κοινωνία να είμαστε σωστοί πολίτες;  Και τι σημαίνει πια αυτός ο όρος σωστός πολίτης;

Σωστός πολίτης είναι αυτός που πληρώνει τις εισφορές του; Που είναι καλός οικογενειάρχης;  Που προσφέρει στα παιδιά του ότι μπορεί; Που πηγαίνει την Κυριακή στην εκκλησία; Που προσφέρει στην πατρίδα του όταν αυτή τον καλέσει; Που είναι καλό γείτονας – συνάδελφος – σύντροφος;

Τι από όλα;

Όταν αυτή όμως η κοινωνία γαλουχήθηκε μέσα σε πολιτικά τερτίπια και προπαγάνδα ψεύδους τότε τι γίνεται; Πως αλλάζεις την ιδέα που είχες για την κοινωνία και την πολιτεία; Μια πολιτεία ισονομίας και ίσης μεταχείρισης. Μια κοινωνία που την θέλεις και εσύ ομορφότερη καλύτερη ελπιδοφόρα. Άραγε όμως ζούμε μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Άραγε αξίζει να είσαι αυτός ο χρήσιμος πολίτης που σου λέγανε όταν ήσουν παιδί; Ναι; Ίσως ή τελικά μάλλον όχι.

Όταν βλέπεις να γίνονται τόσες αδικίες, όταν βλέπεις να υπάρχει μια ψευδαίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά και αντίθετα πάνε χάλια τότε τι είναι αυτό; Μήπως τελικά βαρέθηκες φίλε και εσύ να είσαι καλός πολίτης; Βαρέθηκες να δίνεις πάντα ότι σου ζητάνε; Βαρέθηκες να νιώθεις μαλάκας γιατί σε κάνουν να νιώθεις; Βαρέθηκε να ζεις με το φόβο του αύριο και πόσο μάλλον για το μέλλον των παιδιών σου; Δεν θέλεις να βγεις έξω να σκάψεις ένα μεγάλο λάκκο να βάλεις το κεφάλι σου μέσα και να ουρλιάξεις με όλη την δύναμη της ψυχής σου για να μην ακουστείς παραδίπλα γιατί μέχρι τώρα ήσουν ο καλός πολίτης!!! Ο πολίτης δεύτερης και τρίτης κατηγορίας και πολίτης μιας χώρας με ιστορία αλλά όχι μέλλον.

Τι τελικά είμαστε; Μήπως γίναμε μια κοινωνία του Μίσους; Μήπως γίναμε πολίτες με μίσος; Μισούμε όποιον βρούμε μπροστά μας γιατί τώρα νομίζουμε ότι αυτός απέναντί μας είναι ο υπαίτιος τις δικής μας γκρίζας καθημερινότητας. Μισούμε τον άλλον που απεργεί και δεν μας αφήνει να πάμε ήρεμα στην δουλειά μας, μισούμε την δουλειά μας γιατί πια δεν την γουστάρουμε και μας έχουν κόψει και τον μισθό, μισούμε το σπίτι μας γιατί αντί να ηρεμήσεις γίνεσαι χειρότερα αφού σου λένε ότι εσύ είσαι ο υπεύθυνος για όλα τα προηγούμενα…. Και το αποτέλεσμα. Μίσος οργή και νεύρα.

Νεύρα για κάθε τι που υπάρχει γύρω μας γιατί απλά… μας φταίνε όλα! Και εκείνο που άκουγες όταν ήσουν παιδί «να γίνει καλός και χρήσιμος πολίτης στην κοινωνία» έχει περάσει προ πολλού.

Άραγε είμαστε έτοιμοι να κάνουμε πρώτα την εσωτερική επανάσταση και μετά την επανάστασή μας…; Ή θα μάθουμε να ζούμε στην κοινωνία του Μίσους;

Εγώ την έκανα….! Εσείς;

Εν Ελλάδι

Γιάννης Παυλάκος για το report24.gr