Αντίο κοινωνικό κράτος… του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Αντίο  κοινωνικό κράτος

του Μαξιμου Χαρακοπουλου

Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού

Η επιτυχία ή όχι της ασκούμενης πολιτικής κρίνεται κυρίως από την καθημερινότητα. Πίσω δηλαδή από τα φώτα της δημοσιότητας και τις στομφώδεις δηλώσεις των υπουργών. Στην πραγματικότητα οι πολίτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι αν τα πράγματα πάνε καλά ή όχι.

Έχουν καταλάβει πια ότι η πολιτική του Μνημονίου όχι μόνο δεν

βγάζει την οικονομία από την κρίση αλλά βούλιαξε στα «βαλτόνερα» της ύφεσης. Δεν χρειάζεται να ανακοινωθούν τα στοιχεία για την τραγική υστέρηση των εσόδων, ή για το τεράστιο άλμα της ανεργίας που ξεπέρασε επισήμως και το 15%. Αρκεί το γεγονός ότι εκτός από τα χιλιάδες «λουκέτα» των κλειστών καταστημάτων μαθαίνουμε τώρα και για «λουκέτα» στα νοσοκομεία λόγω έλλειψης υλικών.

Οι ειδήσεις από την Περιφέρεια χτυπούνε καμπανάκι.

Φαρμακευτικοί Σύλλογοι διακόπτουν τη χορήγηση φαρμάκων επί πιστώσει σε ασφαλισμένους ταμείων γιατί αυτά δεν πληρώνουν τις οφειλές τους στα φαρμακεία. Την ίδια ώρα, Ιατρικοί Σύλλογοι αναστέλλουν την παροχή

υπηρεσιών στους ασφαλισμένους του ΟΠΑΔ που εδώ και ένα χρόνο φαίνεται πως έχει7 προσχωρήσει στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μετά τα λουκέτα στο Αρεταίειο και το Αιγινήτειο, στην αναβολή προγραμματισμένων χειρουργικών επεμβάσεων προχωρούν πλέον και νοσοκομεία στην επαρχία, καθώς ολοένα και πληθαίνουν οι ελλείψεις υλικών. Και ο κατάλογος μακραίνει μαζί με τις ανησυχίες για το αύριο των κοινωνικών δομών και του κοινωνικού κράτους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νέο δυσμενές περιβάλλον έχει

αντίκτυπο πρωτίστως στη ζωή των ασθενέστερων οικονομικά

κοινωνικών στρωμάτων. Οι ελλείψεις στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην εκπαίδευση κάνουν τον βίο αβίωτο για εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Είναι πια φανερό ότι η πολιτική του Μνημονίου, που η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ακολούθησε με προσήλωση ιδιαίτερα στο σκέλος των περικοπών μισθών και συντάξεων και επιβολής φόρων και όχι σε αυτό των μεταρρυθμίσεων- , δεν είναι μόνον αδιέξοδη είναι και άδικη.

Μόνη ελπίδα απομένει μια διαφορετική οικονομική πολιτική, ρεαλιστική και συνάμα δίκαιη. Και αυτό δεν είναι ένα ευχολόγιο, είναι στόχος εφικτός. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς ούτε δύναται ούτε προτίθεται να τον πετύχει η παρούσα κυβέρνηση.